پنج سال پس از خروج ناتو؛ هشدار شورای پناهندگان نروی
پنج سال پس از خروج ناتو؛ شورای پناهندگان نروی از «پشت کردن غرب به مردم افغانستان» هشدار داد
شورای پناهندگان نروی (NRC) با صدور بیانیهای شدیداللحن همزمان با پنجمین سالگرد خروج نیروهای غربی از افغانستان، کشورهای عضو سازمان ناتو را به بیتوجهی و «پشت کردن» به مردم ملکی این کشور متهم کرد.
ین اگلاند، دبیرکل این شورا، اعلام کرد که قدرتهای غربی وعدههای خود را به دختران و پسران افغان فراموش کرده و نهادهای امدادرسان را در برابر بحران رو به گسترش انسانی تنها گذاشتهاند.
«بیش از پیش تنها ماندهایم»
اگلاند تصریح کرد: «ما برای رسیدگی به نیازهای رو به افزایش و حقوق رو به تضعیف زنان و دختران در سراسر افغانستان بیش از پیش تنها ماندهایم.»
این شورا تأکید کرد که خروج همزمان نیروها، دیپلماتها و نهادهای توسعهای غربی، غیرنظامیان را در مواجهه با بلایای اقلیمی، محدودیتهای شدید اجتماعی و بحرانهای گوناگون، بدون چتر حمایتی رها کرده است.
همزمانی این سه خروج، نکتهٔ کلیدی در ارزیابی NRC است: خروج نظامی، خروج دیپلماتیک و خروج نهادهای انکشافی، هر یک بهتنهایی قابل مدیریت میبود؛ اما وقوع همزمان آنها، شبکهٔ حمایتی موجود را یکجا از میان برد.
سقوط بودجه: از ۹۶ درصد به ۲۶ درصد
آمارهای ارائهشده از سوی NRC، ابعاد این کنارهگیری بینالمللی را روشن میسازد:
🔹 در سال ۲۰۲۱، نزدیک به ۹۶ درصد بودجهٔ درخواستی سازمان ملل برای افغانستان تأمین شده بود
🔹 این رقم در سال ۲۰۲۵ به ۴۲ درصد کاهش یافت
🔹 برای سال جاری (۲۰۲۶)، طرح پاسخ بشردوستانه تنها ۲۶ درصد تأمین شده است
این روند نزولی، نهادهای امدادرسان را ناگزیر ساخته توزیع مواد غذایی، آب آشامیدنی، خدمات صحی و سرپناه اضطراری را بهشدت محدود کنند.
نکتهٔ قابل توجه در این ارقام، سرعت افت آنهاست: کاهش از ۹۶ به ۲۶ درصد در پنج سال، به این معناست که برای هر چهار دالر نیاز اعلامشده، تنها یک دالر تأمین میشود.
بازگشت شش میلیون نفر
این تنگنای مالی در حساسترین زمان ممکن رخ میدهد.
از پایان سال ۲۰۲۳ تاکنون، بیش از شش میلیون شهروند افغان از کشورهای همسایه — عمدتاً ایران و پاکستان — بازگشتهاند؛ بسیاری از آنان اخراجشده یا ناگزیر از ترک آن کشورها بودهاند.
این افراد بدون منابع مالی و بدون حمایت در بدو ورود، با آیندهای کاملاً نامعلوم روبهرو هستند.
تلاقی این دو روند — کاهش منابع از یک سو و افزایش شمار نیازمندان از سوی دیگر — هستهٔ هشدار NRC را تشکیل میدهد. سیستمی که در سال ۲۰۲۱ با تأمین ۹۶ درصدی بودجه فعالیت میکرد، اکنون باید با یکچهارم منابع، به جمعیتی بهمراتب بزرگتر پاسخ دهد.
ضرورت گفتوگوی عملگرایانه
اگلاند بر ضرورت آغاز گفتوگوی عملگرایانهٔ جامعهٔ بینالمللی با مقامهای طالبان تأکید کرد — به این منظور که کمکهای بشردوستانه ابزار اهداف سیاسی قرار نگیرد و مستقیماً به آسیبپذیرترین اقشار برسد.
این موضع، همان دوراهی همیشگی نهادهای امدادی در چنین شرایطی را نشان میدهد: تعامل با مقامهای حاکم، شرط عملی رساندن کمک است؛ اما همین تعامل، خود موضوع مناقشهٔ سیاسی میان کشورهای کمککننده است.
نگاه و زمینه همدم
آنچه این بیانیه را از هشدارهای معمول متمایز میسازد، منبع آن است: NRC یکی از نهادهایی است که در تمام این پنج سال در افغانستان حضور میدانی داشته و ارزیابی آن نه از بیرون، بلکه از درون میدان است.
پرسشی که این گزارش مطرح میکند، فراتر از ارقام بودجه است: آیا تعهدات اعلامشده در سال ۲۰۲۱ صرفاً بخشی از یک خروج آبرومندانه بودند، یا قرار بود پس از خروج نیز ادامه یابند؟
مطالب مرتبط
نظرها
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.