سرمقاله: حذف آکادمیک دختران از دانشگاه؛ خودکشی اقتصادی و اجتماعی افغانستان
پاریس – روز دوشنبه ۱۵ سرطان ۱۴۰۵، کمیته امتحانات حکومت طالبان نتایج آزمون سراسری کانکور سال ۱۴۰۵ را اعلام کرد. بر اساس آماری که عبدالباقی حقانی، رئیس این کمیته ارائه داد، ۱۱۷ هزار و ۷۵۰ جوان در این آزمون شرکت کردند؛ اما حتی یک دختر نیز در میان آنها حضور نداشت.
اعلام نامهای راشد از پروان، انعامالله از کنر و عبدالهادی از پکتیا به عنوان اولنمرههای عمومی که همگی به دانشگاه طبی کابل راه یافتهاند، نمیتواند خلاء عمیق ناشی از حذف سیستماتیک نیمی از پیکر جامعه را پنهان کند. افزون بر این، نبود هیچ نهاد مستقل برای نظارت بر شفافیت این روند — که حتی در دوره جمهوریت نیز پر از جنجال بود — بحران اعتبار نظام آموزشی را تشدید کرده است.
این محرومیت ساختاری دختران برای چهارمین سال پیاپی، در شرایطی رخ میدهد که کشور با یک بحران شدید بشردوستانه و اقتصادی دستوپنجه نرم میکند.
الکساندر دی کرو، رئیس برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) در جریان بازدید از شمال کشور، بر یک واقعیت انکارناپذیر تأکید کرد: افغانستان برای مقابله با چالشهای بزرگ خود، به استعدادها و تواناییهای همزمان زنان و مردان نیاز دارد. از سپتمبر ۲۰۲۳ تاکنون، اخراج اجباری و بازگشت بیش از شش میلیون مهاجر از پاکستان و ایران، فشار خردکنندهای بر بخشهای مسکن، اشتغال و خدمات صحی وارد کرده است؛ در چنین وضعیتی، خانهنشین کردن زنان تحصیلکرده، پاسخی عاقلانه به نیازهای مبرم کشور نیست.
همدمنیوز به عنوان یک رسانه مستقل، همسو با ارزیابیهای کارشناسان بینالمللی تأکید میکند که نجات و بازسازی افغانستان بدون تضمین دسترسی کامل دختران و زنان به آموزش، دانشگاه، اشتغال و کارآفرینی ناممکن است. محروم کردن دختران از کانکور طبی، به معنای نابودی آیندهی سلامت و طبابت زنان در جامعه است. آینده افغانستان با حذف هوش و استعداد دختران ساخته نخواهد شد؛ اعتبار یک ملت در گرو آموزشِ بدون تبعیض همهی فرزندان آن است.